Kayserispor- Kayseri’de ilham veren hikayesiyle birlikte tüm futbolseverlerin gönlünde taht kurmayı başaran Ampute Futbolcu Yunus Dalmaz, 28 yaşında başlayan profesyonel futbolculuk kariyerini ve hayat hikayesini anlattı.
1987 yılında, 5 yaşındayken geçirdiği bir trafik kazası sonucunda sol ayağını diz üstünden itibaren kaybeden Dalmaz, yaklaşık 13 yıl boyunca koltuk değnekleriyle hayatını sürdürdü. 2000 yılından sonra ise protez bacak kullanarak hayatına devam eden Dalmaz, hayallerinden vazgeçmedi.
Futbolculuk hayalinden vazgeçmedi
Kayseri’nin önde gelen futbolcularından birisi haline gelmeden önce bunu çocukken hayal ettiğini dile getiren Dalmaz, engelli bir çocuk için kurulan hayale ulaşmanın daha uzak görüldüğünü belirtti.
Buna rağmen hayal kurmaktan vazgeçmediğini dile getiren Dalmaz, ‘’ İnsan çocukken büyük hayaller kurar ancak büyüdükçe ya bu hayaller küçülür ya da bu hayallere ulaşacak mesafeler büyür.
Engelli bir çocuk için ise durum daha farklıdır: Kurulan hayaller çoğu zaman daha uzak, daha erişilmez görünür.
Özellikle 90’lı yıllar ve 2000’li yılların başında ülkemizde engelli birey olarak yaşamak çok daha zordu. Hem imkânlar hem de insanlar engelleri daha da büyütüyordu.
İşte böyle bir dönemde, bazen sessiz bir rüya gibi, bazen yorgan altı karanlıklarında ve kimsesizliğinde edilen bir dua gibi içimde büyüttüğüm futbolcu olma hayalim vardı.
Tüm imkânsızlıklara ve ilerleyen yaşıma rağmen bu hayalimden vazgeçmedim. Hayallerimi büyütüp mesafeleri kısaltmayı başararak, 2010 yılının Mayıs ayında, 28 yaşında futbol lisansımı çıkartarak Kayseri Bedensel Engelliler Gençlik ve Spor Kulübü’nde profesyonel futbol hayatıma başladım.’’ Dedi.
‘’Dışlanmış ve ötekileştirilmiştim’’
Profesyonel futbolcu olmadan önce amatör olarak mahalle aralarında top koşturduğundan bahseden Yunus Dalmaz, o dönemlerde dışlanmış olduğunu vurguladı. Bu durumun kendisi adına büyük bir avantaja dönüştüğünü belirten Dalmaz, dualarının karşılığını aldığını dile getirerek: şu ifadeleri kullandı
Profesyonel futbolculuk öncesinde amatör olarak mahalle aralarında oynadığım yıllarda dışlanmış ve ötekileştirilmiş olmam, profesyonel hayatımda avantaja dönüştü. Adeta yıllarca edilen duaların birikmiş karşılığı gibi yeni bir hayat başladı benim için. 2010 yılında Kayseri Bedensel Engelliler Gençlik ve Spor Kulübü’nde başlayan profesyonel futbol kariyerim toplam 16 yıl sürdü.
Bu süreçte, sahanın tek bir mevkiinde oynasam da futbolun her yönünü deneyimleme fırsatı buldum. İlk yıllarda ampute futbolun kurallarına ve disiplinine uyum sağlamaya çalıştım. Engelli olarak büyümenin verdiği deneyimle bu süreci kısa sürede aştım.
Hayatını değiştiren transfer
Engellerin önüne geçen futbol kariyeriyle çoğu insana ilham olmayı başaran Yunus Dalmaz, kariyerinin dönüm noktası olarak 2012 yılının Eylül ayında Kayseri İl Özel İdaresi Spor Kulübü’ne transfer olmasını gösterdi.
Ampute futbol camiasında farklı görevler üstlenebileceğini ve sahada söz sahibi olabileceğini kendine kanıtladığını belirten Dalmaz, ‘’ Unutulmamalıdır ki bir engellinin en büyük rakibi kendisidir. Kendini aşabilen, çevresindeki engelleri de aşar, kendini yenebilen hayatındaki zorlukları da yener. Bu transferle birlikte ben de kendimi aşmayı başardım.
Futbola başladığımda en büyük zorluk fiziksel değil, zihinseldi. Ancak zamanla futbol, bana mental olarak da güçlenmeyi öğretti. 2014 yılında tekrar eski kulübüm Kayseri Bedensel Engelliler Gençlik ve Spor Kulübü’ne dönmem ise bana hayatın önemli bir dersini verdi: Hiçbir kapıyı bir daha açılmayacakmış gibi kapatmamak ve hiçbir insanı hayatın vazgeçilmezi yapmamak.
Bu kulüpte 2024 yılının Eylül ayına kadar aktif olarak görev aldım. Son 10 yılın büyük bir bölümünde takım kaptanlığı yaptım, yönetim kurulu süreçlerinde yer aldım ve kulübün organizasyonlarında aktif rol üstlendim. Bu süreçte Süper Lig üçüncülükleri, Türkiye Kupası dereceleri ve namağlup 1. Lig şampiyonluğu gibi önemli başarılar yaşadım.’’ Dedi.
‘’Rekabetin içinde yer almak engelimi unutturdu’’
Dalmaz, sözlerini şu ifadelerle sürdürdü:
Spor benim için sadece bir rehabilitasyon aracı olmadı; rekabetin içinde yer alarak engelimi adeta unuttum. Bu yüzden tüm engelli bireylere bir spor dalıyla ilgilenmelerini tavsiye ederim. Spor, sadece fiziksel değil, zihinsel olarak da hayata daha güçlü tutunmayı sağlar.
Son yıllarda ülkemizde engelli bireylere sunulan imkanların artması, paralimpik branşların gelişmesi ve tesislerin çoğalması bizler için büyük bir kazanımdır. Bu imkanları daha ileriye taşıyacak olan ise engelli sporcuların elde edeceği başarılardır.
Kariyerini Maraş’ta sonlandırdı
Kariyerinin son döneminde farklı bir deneyim arayan Dalmaz, Kahramanmaraş Ampute Spor Kulübüne transfer oldu. Burada da yaklaşık olarak iki yıl futbol oynayan Yunus Dalmaz, 2026 yılının Ocak ayında futbol kariyerini noktaladı.
İlham veren hikayesiyle yıllarca şampiyonluklar ve bireysel başarılarla geçen bir futbol kariyeri inşa eden Yunus Dalmaz, bu sürecin kendisine hayata tutunma gücü verdiğini belirterek şu ifadelerle sözlerini noktaladı:
Fiziksel olarak sahalardan ayrılsam da ruhum hâlâ orada. Futbol sahalarına her baktığımda, azim ve kararlılıkla inanılan her şeyin başarılabileceğini görüyorum. Artık biliyorum ki hiçbir engel insanı durduramaz; hatta inanılırsa, engeller bile avantaja dönüşebilir.
Bugün geriye dönüp baktığımda, yaşadığım hiçbir zorluğun aslında beni durdurmadığını, aksine beni ben yapan en önemli yapı taşları olduğunu görüyorum. Kaybettiğimi sandığım her şey, bana farklı bir kazanım olarak geri döndü. Bir ayağımı kaybettim belki ama hayata tutunma gücümü, mücadele etmeyi ve vazgeçmemeyi kazandım. Bu yüzden artık hayatta karşıma çıkan hiçbir zorluğu “engel” olarak görmüyorum; onları sadece aşılması gereken birer basamak olarak değerlendiriyorum.
Futbol sahalarında geçen yıllar bana sadece spor yapmayı öğretmedi; sabretmeyi, disiplinli olmayı, takım olmayı ve en önemlisi kendime inanmayı öğretti. Bazen bir maç kaybettim, bazen sakatlıklar yaşadım, bazen de hiç beklemediğim anlarda hayal kırıklıklarıyla karşılaştım. Ama her seferinde ayağa kalkmayı bildim. Çünkü biliyordum ki yere düşmek değil, düştükten sonra kalkmamak asıl yenilgidir.
Bugün geldiğim noktada en büyük isteğim; benim yaşadıklarımdan ilham alabilecek birilerine ulaşabilmek. Eğer bir kişinin bile hayatına dokunabilir, ona “ben de yapabilirim” duygusunu hissettirebilirsem, bu benim için en büyük başarı olacaktır. Çünkü bazı hikâyeler sadece yaşanmak için değil, başkalarına yol göstermek için vardır. Ben de kendi hikâyemin bir yol, bir umut olmasını istiyorum.
Ve artık biliyorum ki; hayallerin yaşı yok, başlangıçların zamanı yok ve hiçbir şey için “çok geç” diye bir kavram yok. Yeter ki insan inansın, sabretsin ve mücadeleden vazgeçmesin. Ben başardım… Çünkü vazgeçmedim. Vazgeçmeyen herkesin de bir gün kendi zaferini yaşayacağına yürekten inanıyorum.
