Parçalanmış hissediyorum kendimi, belki ben yaptım,belki "hayat" .Şimdi o parçaları toplamak istiyorum belki bir umut,bir sevgi ,bir bekleyiş karşılığında...
Hatırlıyorum geçicek dedim,unuturum dedim kendimce ama ne geçti, ne de unuttum ama aslında cevabı gayet iyi biliyordum ve biliyorum ne geçti ne de unuttum sadece yalnızlıklar korosunda bir beste olmuştu unutmak ve geçmek...
Kendimi hiç bu kadar çaresiz hissetmedim .Ne üzüntülerimde,ne de gözyaşlarımda.En güzelide kırgınlıklarda,kızgınlıklarda dahi hep seninle gülebilmekti,seninle var olabilmekti.Sahiplenmekti,sadık olmaktı,belki de duygularım ya da sevgimle.
Ve şimdi acımla,sevgimle,umudumla bekliyorum,bekleyeceğim yalnızlıklar korosunun kadrosunda umutla.En güzeli sabırla beklemek değil mi ne kadar yaşarsan yaşa acı içinde,yüreğinle,kalbinle,umudunla beklemek...
