Aslında bir oyunun değil hayatın onlara 90 dakikalığına da olsa ne kadar güçlü tutkulu olduklarının tüm sporseverlere göstergesiydi. Ankara’dan İstanbul’a Başakşehir –Osmanlıspor maçını anlatmak için 450 km yol kat eden yüreği kocaman bir anne.
Bir anne düşünün 90 dakika boyunca Rabia’ya sahada oynanan oyunun güzelliğini anlatıyor, kimilerimiz için bir futbol maçı ama aslında o anne hayatın kısa bir 90 dakikasını kızına yaşatıyor. Bir çoğumuzun hiçbir zaman anlayamayacağı duyguları, hisleri, yaşatıyor kızına. Rabia ise hepimizden daha iyi görüyor oyunu tüm güzellikleriyle daha iyi tanıyor sahadaki oyuncuları ve ekliyor; isimlerini bilmeme gerek yok numaraları biliyorum … Daha bir çok hikayeyi birlikte oluşturacaklar anne-kız, hiçbir zaman pes etmeden mesafeler kat edecekler, ve bu ülkenin gencine, yaşlısına çok iyi örnek olacaklar. Annesinin ise tek bir isteği var belki kendine verdiği bir söz. Kızım mutlu olsun ,başka bir şey istemiyorum.
