Evet, soruyorum hepinize bu soruyu. Bana seni hayatta motive eden şey nedir diye bir soru geldi. Bir an durdum, düşündüm. Gerçekten zor bir soru değil mi? Sonra döndüm kendime sordum; beni ayakta tutan, motive eden gerçekten ne?
Ailem mi? Çocuklarım mı? Annem mi? Kardeşlerim mi? Bunlardan hangisi ya da hangileri? Belki de hepsi. Ama sıralamaya koyarsam ilk “çocuklarım” derim.
Sonra aklıma benim de bir ana kuzusu olduğum geldi. Moralim bozuk, canım sıkkın olduğunda tek dayanağım. Sonrasında kardeşlerimi düşündüm. Onlar benden bir parça. Karındaşlarım. Arkadaşlarım, dert ortaklarım, motive kaynaklarım.
Sonra kendi küçük çekirdek aileme dönüp baktığımda tek gerçek çocuklarım derim. Benden doğan, canımdan olan can parçalarım. Onların mutluluğu, heyecanları, sevgisi belki de benim hayatta motive kaynaklarım arasında ilk sırada yer alıyor.
Ama sonunda şunu fark ettim:
Hayatımı değerlerim doğrultusunda yaşayabilmek. Ailemle, kardeşlerimle, annemle ve tabii ki çocuklarımla…
Bunlar benim hem en büyük değerlerim hem de motive kaynaklarım.
Belki büyük hedeflerim yok artık.
Belki bazı şeyleri geride bıraktım.
Ama kendime sadık kalmak hâlâ elimde.
Ve bazen insanın elinde sadece bu kalıyor. Ve bu sandığımızdan çok daha fazla yer kaplıyor. Emin olun bizim neler başardığımızı, nelerden geçtiğimizi hiç kimseler bilmiyor, bilemeyecek de.
Ama ben şunu biliyorum ki benim tek motivasyonum, her ne olursa olsun sevdiklerimle hayatın tadını çıkarmak; tıpkı lezzetli bir yemeği yer gibi…
