Bu hayatta ben neyim,kimim,ailemin,çocuklarımın hayatında ne kadar önemliyim.Gerçektende önemli miyim?
İnsan bazı dönemlerde yerini sorgular mı? Ben sorguluyorum. İnsanların hayatlarında ne kadar varım? Belki de bizlerin çok değer verdiği, çok önemsediği insanlar da bizi en az bizler kadar önemsiyor mu acaba? Eminim herkes hayatında en az bir kere böyle bir döngüye girmiştir. Yapılan çabaların, verilen emeklerin boşa gittiğini görünce ben niçin bu kadar uğraşıyorum, uğraşmışım diyorsun kendi kendine. Kendi iç dünyanda hiçbir yerde yerin olmadığını anlıyorsun.
Sonra soruyorsun kendine. Ben bu hayatta kimim? İyi bir evlat mı? İyi bir eş mi? İyi bir anne mi? Belki hepsi, belki de hiçbiri. Onları memnun edeyim, mutlu edeyim derken bir bakmışsın sen yoksun. Bütün hayatını insanları memnun etmek, mutlu etmek için çabalamışsın. Herkese yetebilmişsindir belki ama bir tek kendine yetişememişsin. Bütün hayallerini, isteklerini sana dair neyin varsa hepsini ertelemişsin.
En son kendiniz için ne yaptınız mesela. Bir kafede oturup kahvenizi mi yudumladınız? Kendinizi ödüllendirmek için yeni bir şey mi aldınız? Ya da bunların hepsini geçelim, en son ne zaman tek başınıza yürüyüşe çıktınız? Bir park ta oturup etrafta ki insanları incelediniz ya da kuş seslerini, uçuşan sonbahar yapraklarını seyrettiniz? Hayat şartları, koşturmacası, ev , iş, çocuklar derken belki de bunların hiç birini yapamaz hale geliyoruz. Herkes lere yeterken bir tek biz kendimize yetemiyoruz.
Sonrasında ne mi oluyor? Mutlu olamadıgımızı anlıyoruz. Ama çok sonralardan …
Zaman geçiyor. Hayat hızla akıp gidiyor.Herkes, herşey bir şekilde yolunu buluyor.Geçmişine arkanı dönüp baktığında hayatında çokça keşkeler, boşa gitmiş bir ömür ve saçlarında aklar oluşuyor…