Çocuklarımıza yeteri kadar değer verebiliyor muyuz? Onları ve çevrelerini ne kadar tanıyoruz? Onlar ne istiyor bizler neler verebiliyoruz?
Bu çağda çocuk yetiştirmek gerçekten çok zor bir iş. Onun beslenmesi, okulu, arkadaş çevresi, geleceği kaygısı biz anne babaların tek düşüncesi. Bu düşünce daha küçüklükten başlıyor. Aman o zararlı yemesin, organik beslensin, doğal olsun. Biraz büyüyüp park zamanı gelince üstünü batırmasın, temiz olsun. Okula başlar hemen iyi bir lise ve üniversite okumayı, başarıyı öğrensin. Sonra güzel bir işi olsun.
Bunlar belki bir çoğumuzun için çocuklarımızı kalıplaştırdığımız şekiller. Oysa ki onların hayatı bu kalıpların dışında akabiliyor. Bizim bilmediğimiz, tasvip etmediğimiz arkadaş çevrelerine sahip olabiliyorlar. Onların çok “masum” gördükleri arkadaş çevreleri çok tehlikeli arkadaş gruplarına kadar gidebiliyor. Ve onların geri dönülmez yollara girmesine sebep oluyor. Kimisi yanlış maddeyle tanışıyor, kimisi suça sürükleniyor. Sonrası hep hüsranla sonuçlanıyor.
Onları kötülüklerden koruyalım derken en büyük kötülüğü belki de bizler yapıyoruz onlara. Biz anne babalar da yeteri kadar ilgilenemiyoruz. Kimimiz geçim derdinden kimimiz hayat mücadelesinden. Çocuklarımızı karşımıza alıp konuşuyor muyuz? Bir derdin bir sıkıntın var mı? Okul nasıl gidiyor? Hiç sormuyor muyuz bunları? Ya da arkadaş çevrelerini ne kadar tanıyoruz. Hırlı mı? Hırsız mı? Ailesi nasıl bunları kaçımız biliyoruz.
Cebine harçlığını koyup okula yolluyoruz. Gerçekten okula gidiyor mu onun takibini yapıyor muyuz? Bazılarımızda aman biz görmedik çocuklarımız görsün diye fazlaca şımartıyoruz. Her istediklerini yapıyor her imkanı sağlıyoruz. Kendi elimizle “saygısız” bir nesil yetiştiriyoruz.
Peki gerçekten bu çocukların en çok neye ihtiyacı olduğunu hiç sorgulamıyor muyuz? Ya da biliyor muyuz?
Oysa biz ne umutlarla bakıp büyütmedik mi? Onlar için en iyisini düşünmedik mi?
Biz çocuklarımıza değer verdiğimiz sürece toplumda değer veren, kendi değer çizgilerini kendileri belirleyebilen bireyler olabilirler. Değer gören çocuk mutlu olur, huzurlu olur. Ailesinin değer vermediği çocuğu kimse sevmez.
Vakit çok geç olmadan çocuklarımıza zaman ayıralım, onların yanında bir birey olup filtre sahibi olabileceklerini asla unutmayalım. Onları sevelim. Çünkü onlar bizim parlayan yıldızımız, geleceğimizdir.
